La Frusta e il Corpo (1963)

Op visueel vlak een plaatje (doet wat denken aan Black Sabbath), maar inhoudelijk gezien wellicht te zwaar voor de moderne horrorfanaat en daarom alleen een aanrader voor Bava-fans of genrecompletisten.
Persoonlijk vond ik het een beetje een tegenvaller. De plot schenkt overdreven veel aandacht aan romantiek - de onderlinge romances hadden veel weg van een aflevering van Mooi&Medogenloos - en van horror is er weinig sprake. Maar de typische Bava-sfeer met z'n prachtige gothische decors en majestueus kleurgebruik is weer voor de volle 100 procent aanwezig, waardoor het uiteindelijk nog draaglijk blijft.

Persoonlijk vond ik dat wel een hoogtepunt in het oeuvre van Mario Bava. "La Frusta e il Corpo" (Nederlandse titel bij release in de Benelux: "De Gesel en het Lichaam") is naar mijn gevoel een romantische horror-klassieker met een uitzonderlijke sfeerschepping (daarbij geholpen door de heel geslaagde muziek van Carlo Rustichelli, die ook gebruikt werd in het latere "Operazione Paura"). Naast een griezelfilm is de prent ook mystery. De decors en kleuren zijn ongemeen fraai. En ja, Daliah Lavi is ook een lust voor het oog om naar te kijken, maar ze acteert haar rol wel perfect. De vergelijking met "Mooi en Meedogenloos" vind ik blasfemisch . "The Whip and the Body" moet het niet hebben van de bombastische effecten en expliciete horror uit de hedendaagse horrorfilm, maar wel van zijn zorgvuldig opgebouwd angstklimaat.
*4,5*

Vroege Bava met op audiovisueel vlak herkenbare elementen waaronder een uitbundig kleuren-, licht- en schaduwgebruik waardoor de film een streling voor het oog is. Inhoudelijk minder interessant met een nogal flauw plot dat tot weinig spanning uitnodigt en nogal voorspelbaar doorkabbelt naar een matige finale. Gemaakt rond dezelfde periode van "The girl who knew too much" en "Black Sabbath" en duidelijk de mindere van deze drie.

Ik sluit me aan bij Halcyon en Patat: de visuele sier overtreft zeker en vast de inhoud, alhoewel er met die inhoud niet zoveel mis is. Echter heeft de film te lijden onder een wat slepend tempo, ik betrapte me er op dat ik geregeld op de klok keek. Wanneer ik zie welke andere films Bava in dezelfde periode gemaakt heeft, moet ik ook zeggen dat deze de minste van de drie is maar hij kan wel ongeveer op gelijke hoogte staan wat mij betreft.
Visueel is de film - zoals we van Bava gewend zijn - inderdaad een pareltje: opvallende kleuren, prachtige herkadreringen (al moet ik niet teveel weten van die ietwat kitscherige snelle zoom-in), uitmuntende belichting en sfeervol gebruik van schaduwen. Bovendien wordt de film nog eens begeleid van een bijzonder sfeervolle soundtrack (die me eigenlijk best bekend in de oren klonk vreemd genoeg).
Het verhaal bevat de nodige portie 'duistere romantiek' die meestal werkt; het spel met de onderlinge relaties werkte helaas niet altijd even goed (was maar matig uitgewerkt) en zoals eerder vermeld vond ik het algemene tempo een beetje aan de trage kant. Desondanks toch erg genoten van deze sfeervolle griezelprent.

3,5*

Ik sluit me bij jullie aan. Het is een mooie film, maar op het einde word hij nogal slepend, aangezien je al ruim van te voren weet hoe het gaat aflopen. De soundtrack klonk voor mij trouwens ook erg bekend, misschien lijkt het heel erg op een andere soundtrack.

Donderdag extra gewerkt om 's avonds weer "Trash Kino" te kunnen kijken op ARTE - zeg niet dat ik er niks voor over heb.
Film neigt nogal naar de Hammer Horror (en Christopher Lee helpt dan ook nogal mee) maar dan met iets meer sexuele/sado-masochistische ondertonen.
Daar zal hem dan ook de Mario Bava-invloed voornamelijk inzitten (al kwam de naam John M. Old als regisseur op de titelrol - een voorganger van Allan Smithee).
Enkele zeer mooie visuele hoogstandjes krikken de film net iets boven het gemiddelde Hammer-niveau, met name de hand die recht op de camera afkomt is een klassiekertje.