Silencio en la Tierra de los Sueños (2013)

De website van de film. Nu alleen nog een Filmfestival in de Benelux die deze film gaat vertonen.

De MovieMeter pakketservice is op dreef wat betreft langzame films met een enorm minimalistisch uitgangspunt. Vrij snel na The Second Circle van Sokurov zie ik deze, met een nog simpeler "verhaal". Die aanhalingstekens geven al aan dat het moeilijk is om echt iets van plot te vinden hier; je kijkt gewoon naar een oude vrouw die haar dagelijkse dingen doet. Er raken ook straatmuzikanten en een zwerfhond betrokken bij dit intense complot om zo min mogelijk te doen.

Het werkt wonderwel eigenlijk. Tito Molina heeft een zeer goed oog voor compositie en belichting, waardoor dit meer dan bijzonder aangenaam is om naar te kijken. De beelden van de zee zijn met name dromerig en Molina weet dat deze lang aangehouden moeten worden voor een hypnotiserend effect. Af en toe wat klassieke muziek of een treurig liedje van de straatmuzikanten brengen wat extra sfeer.

Geen idee hoe gewoon dit is in dit soort cinema, maar wat ik wel verfrissend vond is dat het oude vrouwtje niet als enigszins tragisch wordt neergezet. Ze is in principe eenzaam, waarschijnlijk doordat haar man overleden is, maar Molina laat zien waarom ze nog voldoening uit het leven haalt. Dat ze kan lachen om een televisieprogramma of met ingetogen plezier uit het raam kijkt naar wat de straatmuzikanten en de hond allemaal doen. Het gaat niet over de misère van de oude dag, maar om hoe de najaren van het leven met waardigheid volbracht kunnen worden.

Spannender dan dat wordt het niet, dus als dat je niet aanspreekt is dit niet de film voor jou. Wellicht had ik van te voren ook niet verwacht dat dit mijn ding zou zijn, maar ik vond het wat hebben. Soms kan een kalme, elegante film over iemand die zich niet druk maakt heel fijn werken.

3,5*