October Gale (2014)

“Helen, if you let him in, we are both dead.”

Wat is me bijgebleven na het bekijken van “October Gale” ? Raar maar waar, maar de soundtrack maakte uiteindelijk de meeste indruk op me. Melancholische pianomuziek die wonderbaarlijk bij de gemoedstoestand van Helen Matthews (Patricia Clarkson) past. De hele film wordt gedragen door de composities van Mischa Chillak. En vooral het wondermooie en fragiele nummer "Close Watch" van Agnes Obel dat in het begin van de film weerklonk, terwijl Helen met haar boot over de enorme plas naar de bewoonde wereld terug vaart, vond ik perfect passend in deze film. Ook de ingetogen vertolkingen door Clarkson en Speedman (William) vond ik niet onaardig. En ook het verlangen om ook eens af te reizen naar zo’n afgelegen eiland waar je ongestoord kan verblijven, stak de kop op. Maar dat is dan ook uiteindelijk het enige positieve dat ik kan bedenken over deze voor de rest redelijk lege en inspiratieloze film. “October Gale” zou een thriller moeten zijn met nog een snuifje drama en romantiek erbij. Maar uiteindelijk is dit enkel en alleen maar een summiere schets over Helen’s verwerkingsproces na het verlies van haar echtgenoot, waarbij wisselende emoties naar boven komen. Romantiek was er kortstondig in het heden, en veelvuldig in de flashbacks uit het verleden. En om er nu echt een thriller van te maken, was het spanningsgedeelte toch wel echt te beperkt.

Recensie October Gale hier ...

Een te gekunstelde combinatie van een rouwdrama en een mysterieuze psychologische thriller, vermengd met romantiek, waarin te weinig gebeurde. Voordat er sprake was van enige spanning werd deze alweer teniet gedaan. De emotionele scenes in de vorm van flashbacks werkten niet en de chemie tussen Patricia Clarkson en Scott Speedman was niet overtuigend genoeg. De melancholieke soundtrack daarentegen was werkelijk prachtig.

slooow film met traag op gang komende film. Het is een goede actrice, maar verhaal is erg mager en einde is wel erg eenvoudig. Rommelig en einde is afgeraffeld.

de soundtrack maakte op mij ook de meeste indruk .

de film op zich stelt niks voor

Fail.

Het idee van de belegering van het geisoleerde eiland wordt bespottelijk zwak uitgewerkt, en de romance is te ongeloofwaardig. En misschien het ergste nog, de storm blijkt alleen in een glas water - eigenlijk een mooie samenvatting van de hele film.

Het enige wat wel een beetje werkt zijn de flashbacks. Clarkson en Speedman proberen er nog wel iets van te maken, maar het script is te zwak. De soundtrack is op zich wel ok, en het huisje is best mooi - zou er zo willen wonen. Maar het totaal is toch echt veruit onvoldoende.

Vraag me af wat Patricia Clarkson zag in deze film, normaliter een goede actrice maar deze film slaat de plank volledig mis.

Romance is ongeloofwaardig en flashbacks bedroevend slecht, en Patricia Clarkson met een geweer zeer houterig.

Mijn mening een zware onvoldoende en lekker laten liggen.

10 minuten spanning en de rest flashbacks en veel gezaag en gezever.

En de romance tussen de hoofdacteurs? Komaan zeg ,meer moeder/zoon relatie ,ja!

Enig pluspunt: Tim Roth als (eeuwige) slechterik!

Ze schelen 15 jaar, zooooo veel is dat nu ook weer niet op die leeftijd.

Ik ken genoeg films waarin de mannelijke hoofdacteur een 50-tiger is en een romance beleeft met een hoofdactrice van in de 20-30, en daar hoor ik niemand over klagen.

Langzame film die erg tegenvalt. Een slap verhaaltje van een rouwende vrouw, die een aangespoelde jongere man oplapt op een eiland. Wordt nergens echt spannend. Snel vergeten

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben.