Jean-Luc Godard

En zoek nu, in die lange tirade van je, eens naar wat Tarantino WEL is. En vraag je dan af of Tarantino meer pretendeert te zijn,

Over 50 jaar kijkt men naar een Tarantino om een impressie te krijgen van de tijd van NU. In die (deze) tijd heersen recreatief drugsgebruik, coole slang, strips, een interesse in oude films (dvdtijdperk), een bepaalde humor, een bepaalde kledingstijl, geweld etc......... En die elementen kwamen weer uit oude films, T maakte die dingen weer populair bij een publiek.

Als ik over 50 jaar deze film terugzie, dan zie ik mijn eigen jeugd weer, mijn eigen cultuur en mijn eigen (filmische/filmhistorische) interesses. Tarantino ;s oeuvre is echt een onderdeel van mijn tijd. We gebruikten dialogen uit de film, droegen een tijd colbertjes, draaiden nummers van de soundtrack, experimenteerden met drugs en we zeverden met elkaar over niets (voetmassages wellicht?). Oh nee. Door de films van T realiseerden we dat we vaak zeverden over niets.

Tarantino doet hetzelfde wat pinky violence en sukeban in de jaren 70 deden in Japan. Geloof me maar.

Meiko Kaji met die rare flaphoed uit een vreemde 70's exploitation film.... dat personage zag ik pas geheel opduiken Sono's Love Exposure, 35 jaar na dato.

Jij kunt alleen academisch denken over film, maar je hebt geen idee wat cinema verder nog omvat. Valt me enorm tegen van je.

Misschien overschat ik Tarantino ergens (het hele nouveau violence gebeuren heeft ie toch echt ingeleid en voor veel mensen 'is' Tarantino echt TOT de popcultuur gaan behoren, en MEER dan andere regisseurs), maar het feit dat jij Tarantino wilt afserveren omdat ie niet de nieuwe doorbraken in het medium kan verschaffen die slechts een handjevol regisseurs WEL kon brengen slaat nergens op. Cinema is zo ongeveer vol ontwikkeld nu. Haast alles is gedaan.

Om een lang verhaal kort te maken: ik waardeer Tarantino om hele andere dingen dan Godard. Godard is intellectueler bezig geweest en heeft het medium kunnen veranderen. Tarantino somt filmhistorie (eerder het escapisme) op en biedt uitstekend entertainment, maar wel met een filmbewust laagje dat 'm onderscheid van andere filmmakers. Zijn films waren bij verschijnen zo cool dat ie met zijn oeuvre een bijdrage heeft geleverd aan popcultuur. Kun je ook zie aan de talloze Tarantino spin-offfs die volgden.

Maar ik heb dan ook niet beweerd dat Tarantino belangrijker is geweest dan de grote vernieuwers van de cinema.

En dat een film als Easy Rider de tijdsgeest samenvatte: helemaal mee eens!

Maar T onderscheidt zich door de cinemabewuste elementen die hij daaraan toevoegt. Films gemaakt door een filmgeek. En dat is zeker een meerwaarde.

To me style is just the outside of content, and content the inside of style, like the outside and the inside of the human body - both go together, they can't be separated.

(Jean-Luc Godard)

Jean-Luc Godard, tegenwoordig JLG en bij sommigen beter bekend onder de naam GODard, behoort tot mijn vier favoriete regisseurs.
Dat kan voornamelijk op het conto worden geschreven van de films die hij maakte in de jaren '60. Als het gezicht van de Nouvelle Vague werd Godard een van de grote vernieuwers van de cinema. Zijn vormexperimenten mogen er wezen en zijn heel belangrijk voor mijn waardering van zijn werk, maar nog meer wordt ik getroffen door het relief dat Godard weet mee te geven aan zijn met name vrouwelijke hoofdpersonages. Anna Karina kan wat dat betreft als de grootste muze worden gezien (dit pseudoniem is trouwens veelzeggend, een evidente verwijzing naar Tolstojs Anna Karenina, op wie ze later, in de films van Godard, ook vaak zou lijken). In vrijwel alle vroege films van de fransman die ik zag zitten uiterst ambigue vrouwen, die meestal trekken vertonen van zowel de heilige als de hoer, tegelijk femme-fatale en de onschuld zelve zijn. Deze gelaagdheid vormt ook vaak de reden voor hun ondergang, wat de meerderheid van zijn films in de grond uiterst tragisch maakt.
Wat verder zo mooi is aan de films van JLG zijn de dialogen, die vaak behoorlijk diepgaand zijn. Godard gebruikt hierin veel uit andere kunsten, hij citeert en verwijst erop los, soms wellicht vooral als stijlvorm maar vaak genoeg ook geeft het extra lading.
Tenslotte hou ik van de visie die Jean-Luc Godard heeft op film. De man weet donders goed waar hij mee bezig is, en dat blijkt bij wijze van spreken uit elk frame. In verzet tegen de 'cinema de papas' gebruikt Godard het medium film in de volle breedte, hij speelt ermee, construeert voortdurend en klooit soms.
"The cinema is not an art which films life: the cinema is something between art and life. Unlike painting and literature, the cinema both gives to life and takes from it, and I try to render this concept in my films. Literature and painting both exist as art from the very start; the cinema doesn't."

Helaas zag ik nog maar één Godardfilm van na 1970, en helaas was dat ook nog eens een vreselijk gedrocht. Het zou kunnen dat hij zichzelf inmiddels is gaan overschreeuwen. Dat doet echter niets af aan de waarde die zijn oude films nog steeds hebben. Godard was mede grondlegger van de auteurstheorie, vond eigenhandig de jump-cut uit en toonde ons film als het medium dat het is.

Mijn lijstje:
1. Vivre sa vie: film en douze tableux - 4,5* (en in mijn top-10)
2. A bout de souffle - 4,5*.
3. Le mepris - 4*
4. Bande a part - 3,5*
5. Alphaville, une etrange aventure de Lemmy Caution - 3*
6. Film Socialisme - 1,5*

Dinsdag 20 maart draait Jean-Luc Godard's Sympathy for the Devil in de 'The Rolling Stones Rock 'n' Roll Night' in Cinema OT 301 in Amsterdam.




Inloop: 19:30
Entree: 4 euro

meer informatie op facebook en Cinema OT 301