Rocco e i Suoi Fratelli (1960)

Hij offert het leven van Nadia op. Dat noem ik een kind doodschieten.

Met de rest ben ik het ook niet eens. Armoe boerekinkel ocharme ocharme, maar in zulke praatjes trap ik gewoon niet in. Laten we het er op houden dat we er beiden andere morele waarden op nahouden.

Sowieso niet de mijne waarschijnlijk, aangezien heilige boerenliefhebber Rocco de door stadsleven verloederde satan broeder Simone moet redden

Ik heb de Franse versie gezien op Arte. Mooie lange dramatische film uit de jaren 60, zo'n films zien we niet meer vandaag de dag. De eerste film die ik nu zie met Alain Delon maar ik herkende hem bijna niet, zo jong nog. Ik heb vroeger nog andere films gezien met Delon maar die ben ik vergeten. Ik hoop nog films van Delon later te zien. Deze film was heel goed, prachtige acteur.

Ik geef toe dat, wanneer het om de klassieke Italiaanse (vooruit, ook Turkse) cinema gaat, ik veel door de vingers zie wat betreft het acteren, omdat andere factoren me in zulke gevallen vaak meer dan voldoende weten te bekoren; het acteerwerk in Rocco echter, slaat toch echt alles. Verschrikkelijke overacting van, zoals The One Ring, djelle en Onderhond al aangaven, met name de buitengewoon irritante moeder. Ook de anderen lijken in een competitie van meest onlogische en overdreven spontane reacties verwikkeld te zijn. Ik zou bijna willen zeggen: dat krijg je ervan als je professionele acteurs inzet in een neo-realistische film die, naar wat ik er tot nu van heb gezien en gelezen, vooral puur (naturel) hoort te zijn.

Het verhaal (één van die andere factoren die mij dus zouden moeten bekoren) is niet interessant genoeg. Het uitgangspunt is simpel (arme familie trekt van platteland naar stad, krijgt aanpassingsproblemen, delft uiteindelijk het onderspit), wat natuurlijk niet meteen fataal hoeft te zijn, maar ook de uitwerking ervan blijft simpel. Nergens weet Visconti mij te overtuigen van het zogenaamde leed dat de familie ondergaat. Voortdurend had ik het idee naar een karikatuur te kijken en een driehoeksrelatie als centraal thema kan de film dan voor mij niet meer redden (integendeel).

Prachtige poster, dat wel (misleidend zelfs): 1*.

Mwa, dit is geen puur neo-realisme hoor. Dit is gewoon melodrama in een neo-realistische setting. Het is dan ook alweer 1960 hier. Echt een overgangsfilm voor Visconti. Daarna ging hij films over de adel maken.

Je kan gelijk hebben (en waarschijnlijk heb je dat ook gewoon ), maar het ging er mij meer om dat in films met dergelijke verhalen en settings, niet-professionele acteurs meer op hun plaats zijn. Al dat melodrama van zo'n Delon bijvoorbeeld, vloekt gewoon met het geheel. Je ziet hem als het ware zijn uiterste best doen om Rocco te zijn, terwijl in La Terra Trema de niet-professionele Arcidiacono die visser Ntoni al van nature is. Begrijp je een beetje wat ik bedoel?

Goed nieuws voor theater-minnend Vlaanderen en Nederland! Ivo van Hove, één van de meeste geëerde dramaturgen van de Lage Landen, zette zijn schouders onder een project om dit Italiaanse meesterwerk naar het podium te vertalen, in samenwerking met Toneelgroep Amsterdam!
De man is eveneens in opspraak gebracht aangaande een grote productie om drie films van Antonioni te "transcriberen". Al wie de Romeinse Tragedies heeft gezien (of zijn briljante interpretatie van Wagner's "Ring des Nibelungen") kan nu al reikhalzend uitkijken naar de toekomst.

Ik heb genoten van de intensiteit waarmee gespeeld wordt. Met name Alain Delon spat van het scherm af.

Ik heb onlangs het toneelstuk gezien en nu pas de film. Het toneelstuk is een goede weergave van de film, maar geen spektakel als Romeinse Tragedies.

De film echter is een juweeltje!

Hoeft ook niet voor mij, vind het immers altijd interessant wat Ivo van Hove met een scène (esthetisch / dynamisch) kan doen. Helaas staan er voorlopig geen voorstellingen meer gepland, wat zou betekenen dat ze met het stuk niet naar België komen.

Wanhoop niet. Het kan maar zo zijn dat ze het opnieuw inplannen. Niet voor komend seizoen, dat programma staat al vast. Daaruit blijkt dat ze ook weer met een successtuk als Romeinse Tragedies op tour gaan.

Volgend seizoen komen ze alleen met Zomertrilogie (Ivo van Hove) en La Grande Bouffe (niet Van Hove) naar België, voor zover ik dat snel kan beoordelen. (Zie ook hier).

[quote]Mr. Eddy schreef:


En je vergeet Kruistochten, wat ook bijzonder goed werd onthaald in de lage landen...

[quote]JJ_D schreef:

Ah, leuk, die ga ik ook nog zeker zien!

Ok, wordt het geen tijd om samen een www.theatermeter.nl op te richten, denk je?

Mwoah, dat lijkt me wel erg veel werk, of Jordy moet er zin in hebben

Ik ben wel onlangs, nav onze discussie, deze topic gestart. Misschien is dat een
begin?!

Klopt, we zien elkaar daar!

(Nu terug on-topic.)

Ook ik vond de moeder buitengewoon irritant maar dat wil niet zeggen dat de actrice een onrealistische moeder neerzet die dus aan het overacteren is. Nee, verre van dat. De Italiaanse vrouwen staan bekend om hun oer-Italiaans temperament. Ik was vorig jaar nog in Italië en toen viel het me weer eens op dat die mensen geen fatsoenlijk gesprek kunnen voeren. Het is meestal tegen elkaar schreeuwen, weglopen om weer terug te keren en verder te gaan waar ze gebleven zijn.

Dat het nog extremer kan bewijst Luchino Visconti met Bellissima.

Vandaag eindelijk op het grote doek gezien. De 35MM copie was dik in orde!
Er waren dan ook geen krassen of kabeltjes te bekennen toch blijf ik erbij dat ik niet geschikt ben voor dit soort schreeuwerige drama's. Voor de pauze meer dan goed maar als dat uur aanbreekt met Simone/Rocco en dat hoertje werd het me teveel. Samen met Morte a Venezia zijn dat de enige twee films van Visconti die ik kijkbaar vind.

Mijn 6e Visconti

Visconti is een regisseur die films maakt die ik een een week een aantal keer kan zien om dan daarna voor maanden niet meer aangeraakt te worden wegens geen goesting. Als het er dan toch van komt om nog eens een nieuwe op te zetten dan is het toch weer direct liefde op het eerste gezicht, zo ook met zijn familie epos over Rocco Parondi.

Bijna 3 uur is regelmatig een lange zit voor een film, dat is dan ook meteen de reden waarom ik altijd speciaal tijd vrij maak voor een Visconti om dat dat gewoon moet, anders kan ik me niet laten meeslepen in het verhaal en de personages. Ook bij Rocco e i Suoi Fratelli is dit het geval, het is geen film die je even snel op zet maar een waar je echt van moet genieten. Visconti verdeelt zijn epos in 5 hoofdstukken die elk de naam van een zoon dragen. In elk hoofdstuk wordt er voornamelijk geconcentreerd op het titelpersonage maar komen de andere personages ook genoeg aan bod. Al is het hoofdstuk van Luca meer een simpele oplossing om een vorm aan het einde te geven en mankeer je gewoon een volwassen iemand in plaats van een kleine jongen. Het was ook de broer waar ik het minste mee had. Alhoewel ik graag had gehad dat dat laatste hoofdstuk een andere benaming had gehad of meer Luca neemt dat niet weg dat het wel een ijzersterk einde is geworden. In het begin is Simone nog goed van aard maar door Milaan verandert hij gewoonweg in een klootzak, langs de andere kant heb je Rocco die bijna een heilige belichaamt. Die laatste doet alles voor zijn broer en daardoor passeren er een aantal sterke scènes waaronder de verkrachting van Nadia, het gevecht tussen de broers erna maar vooral de moord die ontzettend mooi in beeld wordt gebracht. De manier waarop ze haar armen rondom Simone slaagt, laat je gewoon inzien dat ze haar lot accepteert maar luttele minuten erna probeert ze toch wanhopig te ontsnappen, wel jammer van het overduidelijk valse mes waarmee Simone Nadia neersteekt. Juist wanneer ik dacht dat het niet meer beter kon gaan komt dan het einde waar ik het daarjuist al over had. Simone die komt binnengevallen op het feestje van Rocco en daar bekent dat hij Nadia heeft vermoord gevolgd door die hartbrekende reactie van Rocco... Gewoonweg prachtig. Langs de ene kant is de relatie tussen Rocco en Simone genoeg voor heel de film maar langs de andere kant had ik toch wat meer willen zien van de relatie tussen de andere broers. Wat ook best wel jammer is, is dat Visconti zijn oorspronkelijke openingsscène met de begrafenis van de vader niet heeft gebruikt. De speelduur was al aan het uitlopen dus werd er maar beslist om dit weg te laten.

Bij dit soort Italiaanse films kan ik me voorstellen dat er veel mensen zich irriteren aan het over the top acteerwerk van bijna de gehele cast, mij stoort het helemaal niet omdat ik het simpelweg niet anders wil zien bij een Visconti, als je dit al niet goed vind ga dan nooit Bellissima zien. Soit, ik hou in ieder geval van de Italiaanse furie die doorheen heel de film verwerkt zit. Vooral in de openingsscène komt dit prachtig tevoorschijn wanneer Moeder met haar vier zoons op de proppen komt bij de vijfde zoon en zijn schoonouders. Gebaren en een hele boel geroep ten top. Delon speelde al een glansrol in de allereerste Visconti die ik zag, Il Gattopardo, en komt hier gewoon nog beter over. De emotie die bij elke close up in zijn gezicht lag was gewoon fantastisch. Degene die eigenlijk een beetje teleur stelde was Cardinale. Ik zie ze heel graag spelen maar hier leek ze gewoon niet echt op haar plaats. Annie Girardot daarentegen zet een uitmuntende rol neer, ik haalde het hierboven al aan, maar de verkrachtingsscène en haar uiteindelijke moord is geweldig sterk gespeeld. Stuk voor stuk sterke acteurs maar Renato Salvatori verdient vast en zeker ook nog een vermelding voor zijn rol van Simone die hij op heerlijke wijze weet neer te zetten. In het begin heb je sympathie voor hem maar naarmate de film vordert weet hij zijn personage zo te draaien dat het echt alleen maar op antipathie uitdraait. De rest van de cast komt minder aan beurt maar is allemaal wel degelijk, zeker als je bekijkt dat het merendeel amateurs zijn.

De kans zit er dik in dat dit met een herziening wel eens de volle pot kan gaan worden. Ondertussen is dit al weer de 3e Visconti dat op 4.5* komt te staan maar ik denk dat de plaats in mijn top 10 toch nog altijd voor Le Notti Bianche is weggelegd.

4.5*

Om te voorkomen dat haar zoons net zo hard op het land moeten werken als haar man besluit moeder Rosario om in de stad te gaan wonen. Haar zoons, allemaal rond de 20, komen in een volledig nieuwe wereld die nogal onwennig is.

De film verteld het verhaal vanuit verschillende perspectieven die wisselen met de broers. Telkens wanneer we overschakelen wordt door middel van een titel het perspectief getoond. Echt heel erg veel doet regisseur, Luchino Visconti, hier niet op uit. Hij switcht gedurende het verhaal van de ene broer gerust naar het perspectief van de ander, wat gelukkig bijdraagt aan de kracht van de film. Om het volgende voorbeeld hiervan te begrijpen zal hieronder eerst het voorafgaande deel van het verhaal worden beschreven.

Simone (Renato Salvatori) is de oudste en fungeert als een soort Marco Polo voor zijn jongere broers. Hij verkent de stad en krijgt zo als eerste een meisje en er wordt zelfs een enorm bokstalent in hem ontdekt. Dat de stad meer heeft te bieden dan enkel een interessant toekomstperspectief ondervindt hij door het gebruik van alcohol en sigaretten. Als een wild beest verkend hij de wereld maar door zijn gebrek aan sturing kan hij dit niet volhouden. Wegens slechte discipline schuiven de bokstrainers hem opzij waarna hij foute vrienden krijgt.

Lees deze special hier verder: Cinema Italia: Rocco e i suoi Fratelli - Special - moviemotion.nl