Dolce Vita, La (1960)

Ik heb hier de DFW release van maar heb niet het idee dat dit een al te beste ripp is (vooral het geluid), nou zag ik afgelopen week bij Fame ook de Umbrella release liggen, is die beter?

Ze lijken inderdaad sprekend op elkaar.

Mijn eerste Fellini.
Ik moet zeggen dat het mij uitstekend bevallen is. Natuurlijk, erg lange speelduur maar deze film was zo voorbij. Fellini weet op een schitterende manier het high-society wereldje te schetsen, met een ferme laag tragedie. Met natuurlijk op kop dat heerlijke personage Marcello, briljante Mastroianni. Van de schitterende openingscene tot één van de mooiste eindshots ooit, was dit puur filmgenot. 4*

Wel heel veel dronken feestjes...

Moet zeggen dat het enige wat me echt wist te boeien Fellini's stijl was en de schitterende fotografie. Die hele fascinatie met vrouwen en het leven van een beroemdheid komt in mijn ogen veel beter over in Otto e Mezzo waar er veel minder aandacht aan wordt besteed dan hier. Hoe dan ook enkele iconische scenes die he geheel zeker de moeite waard houden.

Deze film neemt op briljante wijze de high-society op de hak.

Wie van de Italiaanse sfeer houdt en geen rechttoe rechtaan-verhaal kan verdragen, komt met La Dolce Vita aan zijn of haar trekken. Marcello struint allerlei feestjes af, maakt contact met verschillende vrouwen en observeert de diverse taferelen die zich aldaar afspelen. Ondertussen schemert Fellini's visie op de zaken des levens door.
Enfin, het levert een niet heel gevarieerde film op, maar vervelend was het zeker niet. Het had af en toe wel leuke scenes. Die grootste scene waarbij dat meisje een Madonna-verschijning heeft, vond ik bijvoorbeeld wel mooi en indrukwekkend. Fellini had overigens de scenes best wel door elkaar kunnen husselen en dan had je nog steeds zowat dezelfde film gehad, bedenk ik me nu .

Deze film moet ik natuurlijk in zijn tijdsgeest zien maar elke keer als ik erna wil kijken val ik in slaap. Dus daarom nog maar geen beoordeling.

Hoe Fellini hier het hele paparazziwereldje eens goed ten spot zet in die mirakelscène vind ik op z'n minst magistraal. Ik vraag me af wat Fellini zou denken moest hij de beelden hoe het er vandaag aan toegaat zou kunnen zien.

Ik denk dat dit zowat de bekendste film moet zijn van Fellini dus ik schrok een beetje toen ik de iets wat lage score zag en na de film gezien te hebben schrik ik er iets minder van. La Dolce Vita is een film vol emotie waar de problemen des levens iedereen overkomen. Het bracht veel gevoel op me over, iets waar Fellini uiteraard meester in is. Samen met de stijlvolle zwart-wit shots vormen ze de basis van deze film. Marcello Mastroianni is op die basis een toegevoegde waarde. Een acteur met zeer veel uitstraling past perfect in z'n films.

Traag? Zeker, maar eerder op een ontspannen manier dan een saaie manier. Al zaten er ook mindere stukken bij. Vooral naar het einde toe gaat die sfeer weg voor saaiere stukken omdat je een klein gevoel hebt van het allemaal wel al gezien te hebben. Daarvoor toch puntenaftrek.

3,5*

Na 81/2 en Amarcord de derde film van Fellini die ik keek. De ironische kijk op verschillende bevolkingsgroepen (de leegheid van de rijken, het onfatsoenlijke van de paparazi enz) is op een zeer fraaie manier in beeld gebracht in een lange film die mij van begin tot einde kon boeien. Grote decors weer, mooi filmwerk en soms enorm fraaie shots maken dit, met het verhaal, de ironie en het acteerwerk, tot een fraai geheel. Net als 81/2 een4*, waarbij aangetekent dat meer decimalen nodig zijn om het verschil in waardering tussen beide films uit tedrukken. Ik denk dan aan 4,1 voor 81/2 en een 3,9 voor La Dolce Vita. Maar goed: roeiend met de riemen die moviemeter biedt: 4*

Mijn 4e Fellini en en waar ik Otto E Mezzo maar matig vond, Amarcord juist erg goed, zweeft La Dolce Vita daar ergens een beetje tussen in. Allereerst is daar hoofdrolspeler Marcello Mastroianni die eigenlijk altijd goed acteert en dat hier wederom doet. Verder is de muziek in de film wel aardig, maar is het vooral de contatnte afwisseling tussen boeiende en veel minder boeiende momenten in de film hetgene dat ervoor zorgt dat ik deze film wel aardig vind, maar niet goed. Persoonlijk vond ik de eindscene wel sterk, maar ook erg mooi was het moment dat Marcello's vader ineens verscheen en ze daarna wat gingen drinken in een club in Rome. Verder is de film natuurlijk wel erg stijlvol en kriojg je als kijker op een best wel leuke manier een goede kijk in de wereld van de paparazzi. Jammer dus dat de film een aantal mindere momenten kent en mede daardoor misschien ook onnodig lang aanvoelt.

3.0*

Ik ben toch altijd een beetje sceptisch jegens de grote Klassiekers. Zo heb ik niet heel veel met Fellini en klinkt de stempel 'zijn meest toegankelijke' niet heel aanlokkelijk. Maar ik heb me hier toch een potje van genoten! Lyrische tragiek en levensvreugde. Met schitterende locaties, rollen en een scenario dat tot het einde aan toe klopt (zo was ik even bang dat het zou eindigen met Marcello's totale neergang op het feest, maar het echte einde op het strand maakt de film compleet (het ruizen van de zee verstompt alle woorden en heerlijk om met de schoonheid van dat 'onbevlekte' meisje te eindigen). Vond dit zelfs beter dan Otto e Mezzo - alhoewel ik die echt eens opnieuw wil zien. Hier kan ik makkelijk in verdrinken, zulks geschapen werelden.

Dat stempel draagt de film dan ook ten onrechte. Eerder een van zijn minder toegankelijke zou ik zelfs zeggen.

Daarvoor heb ik er te weinig gezien en of de film ontoegankelijk is vind ik moeilijk te beoordelen. Onderhuids borrelt er nogal wat ja, maar of iedereen dat eruit haalt (en of ik alles eruit weet te halen) is de vraag.
Heerlijke film